Στις «Πικρές Γιορτές», ο Αλμοδόβαρ μετατρέπει την απώλεια, τον φόβο και τη φθορά σε κινηματογραφική εξομολόγηση. Κι αν ακόμη δεν προσθέτει κάτι παραπάνω από όσα έχουμε ήδη δει στα εκφραστικά του μέσα, η εξομολόγησή του είναι τίμια και μας αγγίζει. Γιατί ο Πέδρο μάς ξέρει και τον ξέρουμε.

Η αισχρότητα της κομματικής μετακίνησης και εναλλαγής σε επίπεδο του βαριού λαϊκού τραγουδιού(…) Κι άμα το συνεχίσω και το άσμα, λυπάμαι και τον βουλευτικό εαυτό μου (χαχαχα), που τόσα χρόνια όλοι αυτοί με βρίζουν, που δεν το συνεχίζω «θα ζήσω ελεύθερο πουλί, κι όχι κορόιδο στο (ΚΚΕ) κλουβί…»! Δεν παίζεται η κατάσταση σύντροφοι, σ’ αυτό το καζίνο.

Σε δύο πολύ σημαντικές και ξεχωριστές εκδόσεις προχωρά η Διατμηματική Επιτροπή της ΚΕ του ΚΚΕ για τις μικρότερες ηλικίες της νεολαίας με αφορμή την επέτειο των 80 χρόνων από την ίδρυση του ΔΣΕ

«Για ένα Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών Ελλάδας δυνατό, μαζικό, αγωνιστικό! Υπερασπιστή της τέχνης μας και του δικαιώματός μας να ζούμε απ’ αυτή. Στήριγμα για τον καθένα μας, στις πρωτόγνωρες καταστάσεις που βιώνουμε»

“Πάνου στης στέρνας τον καθρέφτη,
Αλαφροσάλευε η τσιγγάνα.
Πράσινη σάρκα, πράσινα μαλλιά,
και μάτια παγωμένο ασήμι.
Μια κρύα κρούστα φεγγαριού
Τη δένει απάνου στο νερό…”

Η Ομότιμη Καθηγήτρια στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (Ε.Κ.Π.Α.), Κυριακή Πετράκου, μας πρόσφερε άλλο ένα πολυσέλιδο και αξιόλογο πόνημα, το οποίο αφορά πτυχές της Ιστορίας του Νεοελληνικού Θεάτρου.