Μια ταινία βασισμένη στην πραγματική ιστορία δύο φίλων που επεδίωξαν κάτι απλό, κάτι ανθρώπινο: «Να σηκωθούν από το πάτωμα, να βρουν την καρέκλα τους και στη συνέχεια να βρουν τη θέση τους στο τραπέζι». Μόνο που δεν υπολόγισαν πως το «τραπέζι» αυτού του κόσμου έχει φτιαχτεί έτσι που να μην χωράει όλους τους ανθρώπους…
Οι συγγενείς των θυμάτων είχαν προειδοποιήσει για την ακαταλληλότητα της αίθουσας που έχει επιλεγεί για μια τέτοια δίκη, ενώ επιβεβαιώνονται οι σοβαρές ευθύνες της κυβέρνησης σε ό,τι αφορά τους όρους διεξαγωγής της.
«Ο καλλιτέχνης αν θέλει να είναι καλλιτέχνης δεν πρέπει απλά να παρατηρεί μια πραγματικότητα…πρέπει να παίρνει θέση, αλλιώς δε θα μπορέσει να έχει ταυτότητα και θα καταντήσει ένα εξάρτημα σε έναν τροχό που τον οδηγεί κάποιος άλλος.»
Ποιο κοινό εθνικό συμφέρον συνδέει τα παιδιά μας που θα πάνε στον πόλεμο να σκοτωθούν, με τα δικά τους παιδιά, που γυρνούσαν με τα Lear jets από το Ντουμπάι, πληρώνοντας δεκάδες χιλιάδες ευρώ;
“Γράφω για σας
αδέρφια μου στο θάνατο
συντρόφοι μου στην ελπίδα
που σας αγάπησα βαθειά κι απέραντα…”
Σαν σήμερα στις 21 Μαρτίου του 1979, αφήνει την τελευταία του πνοή στο διαμέρισμά του στη Μόσχα, ένας από τους κορυφαίους και πιο επιδραστικούς μαρξιστές φιλοσόφους, ο Έβαλντ Βασίλιεβιτς Ιλιένκοφ.
ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ… Τα παιδιά που δεν έφτασαν ποτέ… Τις οικογένειές τους… Τον αγώνα μας για να μη συγκαλυφθεί ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ των Τεμπών
"Η Ιστορία αρχίζει εκεί που τελειώνει η δημοσιογραφία"